دانشگاه امام صادق علیه‌السلام پژوهش‌نامه حقوق اسلامی 2251-9858 11 2 2011 02 20 Customary Implied Term: A case Study of Article 356 of the Civil Code: Rule or Exception شرط ضمنی عرفی؛ مطالعه موردی ذیل ماده 356 قانون مدنی، قاعده یااستثنا ؟ 189 206 1065 10.30497/law.2012.1065 FA نجادعلی الماسی سیداحمد طباطبایی Journal Article 2011 02 19 Accessories to the object of sale have always been a subject of discussion and debate among jurisprudents and lawyers. Is customary intention a criterion for determining the accessories to the object of sale, or must the very parties to the contract necessarily agree on it, even if only in an implied manner? If the recognition of accessories is left to common usage, is it the rule or an exception to the rule? Can common usage stand alongside other religious proofs and determine the facts under law, or is it necessary for it to be approved and authorized by the Divine Legislator? The present article studies the foundations of customary implied terms in order to respond to these questions. These responses can be quite useful for judges in settling legal cases. ورود توابع مبیع در عقد بیع از جمله مباحث مورد اختلاف میان فقها و حقوقدانان است. پرسش اساسی آن است که آیا قصد عرفی و برداشت عمومی مردم می‌تواند در تعیین توابع مبیع معیار قرار گیرد یا آن‌که لازم است حتی به‌صورت ضمنی، صرفاً بر مبنای توافق متعاقدین تعیین شود؟ همچنین اگر تشخیص توابع به عرف واگذار گردد، آیا این امر خود قاعده است یا استثنایی بر قاعده؟ و آیا عرف می‌تواند در کنار سایر ادله شرعی، به تعیین موضوع بپردازد یا باید برای اعتبار آن، تأیید و امضای شارع وجود داشته باشد؟ پاسخ به این پرسش‌ها، همراه با بررسی مبانی شروط ضمنی عرفی و نقش عرف و عادت در تعیین توابع مبیع، محور اصلی این نوشتار را تشکیل می‌دهد؛ مباحثی که می‌تواند در حل و فصل دعاوی حقوقی، راهگشای قضات و حقوقدانان باشد. https://ilr.isu.ac.ir/article_1065_bdd33b38fdd189561039d971f5a63126.pdf